Boyalı Duvarla Duvar Kağıdı Birlikte Kullanmak

Ferah Duvar - derlenmiş rehber

İlk kez boyalı duvarla duvar kağıdını aynı odada birleştirmeye kalktığımda, salonun bir duvarını desenli kağıtla kaplayıp kalanını "nasıl olsa uyar" diyerek elimde kalan beyaz boyayla geçiştirmiştim. Sonuç, iki farklı odanın ortasından kesilip birbirine dikilmiş gibi bir şeydi. O duvar kağıdını sökmek bana bir hafta sonu ve epeyce sabır kaybettirdi. Ama aynı zamanda şunu öğretti: boya ve duvar kağıdı kombinasyonu tesadüfe bırakılacak bir iş değil, birkaç basit kuralı olan bir karar. O kuralları kendi evimde deneyerek, hata yapıp geri dönerek çıkardım. Şimdi anlatacaklarım da tam olarak bunlar.

Önce kararı ver: hangi duvar konuşacak?

Bir odada her yüzey aynı anda ilgi çekmeye çalışırsa göz yorulur. Bu yüzden işe başlamadan önce kendime hep aynı soruyu soruyorum: bu odada bakışın ilk düştüğü yer neresi? Yatak odasında yatağın başucu, salonda kanepenin arkası, yemek alanında masanın hizası genelde doğal cevap oluyor. Duvar kağıdını oraya veriyorum, geri kalan üç duvarı boyaya bırakıyorum.

Kapıya girdiğinizde ilk gördüğünüz duvarı kağıtla kaplamak da güzel duruyor ama küçük odalarda bunun alanı daralttığını fark ettim. Dar bir koridorda ya da küçük bir çalışma odasında deseni yan duvara, yani gözün açılı gördüğü yüzeye taşımak daha ferah bir etki bırakıyor. Küçük alanlarda derinlik oyunlarını anlattığım sayfada da bahsettiğim gibi, desenin yönü mekânın algılanan boyutunu doğrudan etkiliyor.

Bir odada tek bir kağıtlı duvar genelde yeterli; ikincisi ancak birbirine bakan simetrik duvarlarda işe yarıyor.
Pencereli duvarı kağıtla kaplamaktan kaçınıyorum; boşluklar deseni parçalıyor.
Girinti, niş ve kitaplık arkası gibi çerçevelenmiş yüzeyler kağıt için en risksiz yerler.

Rengi kağıttan çekip almak

Boyayı seçerken hiçbir zaman katalogdan bağımsız bir renk aramıyorum. Elimde duvar kağıdının bir parçası oluyor ve boyayı o parçanın içindeki renklerden biri üzerinden belirliyorum. En kolay yöntem şu: kağıdın en sessiz rengini bul, boyayı ondan yap. Yani desenin içindeki en baskın, en parlak tonu duvara yaymak yerine, fondaki soluk bej, kırık beyaz, açık haki gibi tonu boya olarak kullanıyorum. Böylece kağıt kendi başına öne çıkıyor, boya ona zemin oluyor.

İkinci yöntem, kağıdın baskın rengini alıp bir iki ton açığını boya olarak seçmek. Bu daha cesur, daha sarmalayıcı bir sonuç veriyor; özellikle yatak odalarında sevdiğim bir yaklaşım. Odalara göre renk seçimi rehberinde anlattığım ısı-serinlik dengesini burada da gözetiyorum: kağıt sıcak tonlardaysa boyayı da sıcak tarafta tutuyorum, yoksa duvarlar birbirine küsmüş gibi görünüyor.

Bir de mat-parlak meselesi var

Kağıt hafif ipeksi ya da dokulu bir yüzeye sahipse boyayı kesinlikle mat seçiyorum. İki parlak yüzey yan yana geldiğinde ışık ikisinden farklı yansıyor ve ucuz bir görüntü çıkıyor. Aydınlatmanın mekâna etkisini yazdığım sayfada değindiğim gibi, tepe ışığı bu farkı acımasızca ortaya çıkarıyor. Mat boya + dokulu kağıt ikilisi ise neredeyse her koşulda affediyor.

Geçiş noktasını temiz bitirmek

İşin en çok gözden kaçan ama sonucu belirleyen kısmı burası. Boya ile kağıdın buluştuğu çizgi düzgün değilse, renkleri ne kadar iyi seçmiş olursanız olsun göz oraya takılıyor. Uyguladığım sıra şöyle:

Önce boya, sonra kağıt. Boya taşarsa kağıt onu kapatır; tersi mümkün değil.
Boyayı köşeden 2-3 santim öteye, kağıdın geleceği yüzeye doğru taşırıyorum. Kağıdın kenarında ince bir beyaz şerit kalması riskini böyle ortadan kaldırıyorum.
Boya tam kuruduktan sonra köşeye maskeleme bandı çekip kağıdı yapıştırıyorum. Bandı kağıt henüz nemliyken, yavaşça ve aşağı doğru çekiyorum.
Köşe hâlâ kaba görünüyorsa ince bir ahşap ya da poliüretan çıta ile kapatıyorum. Çıtayı boya renginde boyamak geçişi tamamen yok ediyor.

Duvarın belden aşağısını boya, yukarısını kağıt yapacaksanız arada mutlaka bir bordür çıtası olsun. Ben o çizgiyi yerden yaklaşık 90-100 santim yüksekliğe alıyorum; oda yüksekliği fazlaysa biraz daha yukarı çekmek dengeyi koruyor. Çıtanın rengini de kapı ve pencere pervazlarıyla eşlemek odayı bir arada tutan görünmez bir bağ kuruyor.

Odayı tamamlayan küçük hamleler

İki malzemeyi birleştirdikten sonra oda hâlâ bölünmüş görünüyorsa sorun genelde duvarlarda değil, aradaki nesnelerde oluyor. Kağıdın içinden çıkardığım bir rengi yastıkta, perdede ya da bir sehpa detayında tekrarladığımda göz o rengi odanın her yerinde bulup iki duvarı akraba kabul ediyor. Tekstille dekorasyon ve dekoratif raf kurma konularında anlattığım tekrar mantığı burada bire bir işliyor.

Kağıtlı duvarın önüne ağır ve kalabalık mobilya koymuyorum; deseni saklamak yerine ona nefes bırakıyorum.
Duvar resmi ve çerçeveleri desenli duvara değil, boyalı yüzeye asıyorum. Desen üstüne çerçeve genelde kaos yaratıyor.
Bir yeşillik, boyalı ve kağıtlı yüzeyin buluştuğu köşede beklenmedik biçimde iyi iş yapıyor; geçişi yumuşatıyor.

Bu işi ilk kez yapacaksanız tavsiyem, doğrudan salonla başlamayın. Küçük bir koridor duvarı ya da giriş bölümü, hem daha az malzeme hem daha az risk demek. Bir metrek